Ik was vier en besloot: “van mij zul je geen last meer hebben. Ik zoek het wel alleen uit.”
Een onschuldige vraag van mij, een drukke gestresste moeder en een onverwacht heftige reactie. In een fractie van een seconde maakte ik niet alleen een beslissing, er werd ook een verhaal geboren. Het verhaal van de bikkel.
Onze eigen verhalen
Zo hebben we allemaal onze eigen verhalen. We maken iets mee en geven het betekenis. Die betekenis wordt een verhaal. En dat verhaal wordt, zonder dat we het doorhebben, langzaam onze realiteit. De woorden en beelden die we kiezen voor onze ervaringen bepalen wat we zien, wat we doen, hoe ons leven verloopt.
We hebben onze individuele verhalen en gedeelde verhalen. De gedeelde verhalen bouwen cultuur. Een gezamenlijk begrip van hoe de wereld in elkaar zit. Cultuur geeft ons letterlijk vorm. De advocaat knoopt elke ochtend zijn das. De slager scherpt zijn messen. In het Westen schud je handen, in het Oosten buig je.
Kleine rituelen die sociale patronen én identiteit ontwikkelen. Ze zetten zich vast in onze houding, onze beweging en slijten in in ons zenuwstelsel. De bikkel versterkt onbewust elke dag haar pantser. Haar verhaal vertelt haar wat ze moet oefenen. Zo treedt ze de wereld tegemoet. En iedereen die ze tegenkomt voelt dat. Het verhaal in jouw organisatie doet hetzelfde.
Het verhaal in de boardroom
Stel je een directieteam voor dat al jaren samenwerkt. Ze zijn slim, ervaren, betrokken. En toch loopt elke strategische discussie op een gegeven moment vast op hetzelfde punt. Niemand die het benoemt. Het is als een onzichtbare spanning die de lucht uit de kamer zuigt.
Vaak is het geen strategisch probleem, maar het verhaal dat ooit is ontstaan in het team of de organisatie. Dat echte openheid zwakte is. Dat kwetsbaarheid niet past bij dit niveau. Dat je problemen zelf oplost. Ooit misschien individuele verhalen, maar in de loop van jaren samengevloeid tot één gedeeld patroon. Een collectief pantser.
Het verhaal bepaalt wat er gezegd en gedaan wordt. En, misschien nog wel meer, wat er níét gezegd of gedaan wordt.
Het voelen van je verhaal
Verhalen zijn niet alleen jouw realiteit en identiteit — ze zijn ook je blinde vlek als leider. Je weet niet beter. Je bent er zo van overtuigd dat de wereld die je leeft dé werkelijkheid is, dat je niet eens doorhebt dat het een verhaal is. Die identiteit — gevormd door het verhaal — ter discussie stellen voelt niet als een uitnodiging. Het voelt als een bedreiging.
En toch. Op het moment dat je je verhaal voelt — echt voelt, niet alleen begrijpt — is er al iets verschoven. Aandacht beweegt.
Aikido fungeert als een spiegel. Het maakt je bewust van jouw realiteit en waar die effectief is en waar niet. Het leert je de energie in jezelf en in het systeem te voelen. Maakt de beweging van het systeem zichtbaar. Je ervaart waar je verhaal zich heeft vastgezet — in jezelf, je team of je organisatie. En dan wordt het concreet. De bikkel wordt bewust wanneer ze zich afsluit. Ervaart hoe openheid voelt. Merkt wat er verandert als leider wanneer ze haar pantser niet meteen optrekt.
En als vanzelf vraagt ze zich af: past mijn verhaal nog bij wie ik nu ben?
Dat ene moment van herkenning is waar transformatie begint. Waar leiderschap onder druk iets anders wordt — niet harder, maar bewuster.
Precies op dat moment werk ik — het moment dat een verhaal zichtbaar maakt. In jezelf, je team of je organisatie.
Wil jij jouw verhaal voelen? Neem contact op voor een kennismaking.
